บทที่ 76 สำนึกได้เมื่อสายไป

เป็นไปไม่ได้...แม่เธอไม่มีทางทำอย่างนั้นแน่!

“ฉันไม่เชื่อ พวกแกโกหก รวมหัวกันโกหก!”

กินรีส่ายหน้าไปมา รับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น เช่นเดียวกับนายนิพนธ์ที่ดูช็อกมากกว่าเก่า มากจนน้ำหูน้ำตาไหลออกมาโดยที่ท่านแทบจะไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำ

จึงบอกไม่ถูกว่าควรรู้สึกอย่างไร เฝ้ารักเฝ้าดูแลกินรีมาตั้งแต่เกิดจ...